چون عطائى نمود چنان داند كه اين فريضه‌اى بوده بر او و اداء نموده و اعتقاد كند آنكه قبول عطاى او نموده حقّى از او قضا نموده ( 1 ) و هم فرمود اى پسر وصيّت ميكنم ترا بشش خصلت كه تمام علم و ادب در اين شش خصلت است ، اوّل آنكه با بالاتر از خود نزاع و دشمنى نكنى دوّم آنكه چيزى كه نميدانى نگوئى سوّم آنكه چيزى را كه نميرسى عطا نكنى چهارم آنكه زبان تو مخالف با دل تو نباشد پنجم آنكه قول تو مخالف با كار تو نباشد ششم آنكه هر گاه امرى بر تو روى آورد دست از او بر ندارى و هر گاه پشت بر تو كرد بطلب آن نروى ( 2 ) اى پسر حذر كن از شتاب و عجله كردن همانا عربها عجله را مادر پشيمانيها گفته‌اند و اين بسبب آنست كه در عجله شش خصلت بد است چه آنكه شخص عجول ميگويد چيزى را پيش از آنكه بداند جواب ميدهد پيش از آنكه بسنجد و بفهمد انديشه و عزم در كارها مىكند پيش از آنكه تأمّل در آن نمايد قطع مىكند پيش از آنكه اندازه بگيرد و ستايش مىكند پيش از آنكه تجربه كند مذمّت مىكند چيزى را پيش از آنكه اندازه و حدّ آن را معلوم نمايد و اين خصلتها نميباشد مگر در كسى كه صاحب ندامت و پشيمانى و خارج از سلامت بوده باشد ( 3 ) و بدان كه شش چيز اندوه را ميبرد گوش دادن بكلام علماء سخن گفتن با دوستان راه رفتن در سبزه‌زار نشستن در كنار آب جارى گذشتن ايّام اقتدا كردن به صاحبان مصيبت ( 4 ) و بدان اى پسر كه شش چيز است كه هر كس بسبب آنها بميرد مثل آنست كه خود را كشته باشد اوّل كسى كه بميرد به جهت خوردن طعامى كه چند دفعه آن را خورده و با مزاجش موافقت